Gesloten hoeve, uit de eerste helft van de 19de eeuw, met twee ingangen ten noorden en ten zuiden van het erf; moestuin ten zuiden, achter het woonhuis, en hierachter de boomgaard. Gebouwen onder zadeldaken (Vlaamse pannen), gegroepeerd rondom een rechthoekig erf, dat aan de noordzijde door een recent metalen hek van de straat is afgesloten.
Ten zuiden, woonhuis, stal en inrijpoort in een vleugel van negen traveeën. De gevel aan erfzijde is volledig versteend. De zuidgevel is opgetrokken in overkalkt stijl- en regelwerk met lemen en bakstenen vullingen op een verhoogde bakstenen plint. Drie beluikte bolkozijnen en twee deuren.
Ten westen, versteende stal van vijf traveeën. De haakse vleugel hiervan bleef gedeeltelijk in leembouw bewaard.
Ten oosten, dwarsschuur van drie traveeën. Westgevel in stijl- en regelwerk met bakstenen vullingen, gepikte timmer en gecementeerde plint; twee deuren en een tot de dakrand reikende schuurpoort. Oostgevel in wit overkalkt stijl- en regelwerk met lemen vullingen.
Haakse, bakstenen varkensstal van vier traveeën, ten noorden.
Ten zuiden, bakhuis, klein bakstenen gebouw onder zadeldak, thans omgevormd tot varkensstal.
Bron: Bevat overheidsinformatie, verkregen onder de modellicentie voor gratis hergebruik Vlaanderen v1.0. URI:
Agentschap Onroerend Erfgoed 2019: Gesloten hoeve [online] https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/22806 Geraadpleegd op 12-11-2019
Het efficiënte romeinse weggennet, zoals de ‘kassei’ Tongeren-Tienen, verviel in de vroege middeleeuwen. Waar geen bevaarbare waterlopen waren, was men opnieuw aangewezen op lokale onverharde verbindingen met diverse alternatieven naargelang de seizoensmodder. Terwijl het Luikerland in de 18de eeuw steenwegen aanlegde voor economische ontsluiting zoals de weg Luik-Sint-Truiden(-Brussel) in 1715-1740, was de Franse bezetter rond 1800 vooral militair gemotiveerd voor snelle, rechtlijnige verbindingen. De ‘Route Napoleon’ of het deel Maastricht-Tongeren van de verbinding Keulen-Duinkerken werd in 1804-1813 afgewerkt.



Het was wachten op de Hollanders en hun Waterstaat-ingenieur De Sermoise om op 9 december 1817 de eerste steen te laten leggen aan de Sint-Truiderpoort in Tongeren door de provinciegouverneur. Het tracé dwars door de velden en weiden trok al snel handel en bewoning van de opzij liggende dorpskernen aan, getuige de jaartallen op vele gevels en de verbindingen zoals de dreef te Ordingen. De oude ‘Truierbaan’ in Rijkel verviel tot veldweg. Een tolbarreel aan het kruispunt met de Houtstraat Brustem deed dienst tot in 1867 deze gebruikersbijdrage werd opgeheven.
De weg naar Tongeren startte aan de oude Brustempoort. De beginkilometers waren gekend voor het omtuinde Casino (1862), het huis Moreau (1872), de arbeidershuisjes en het koetsenatelier Vanslype op de Pinberg en later voor de Veiling Haspengouw (1939-2017) en toegangen tot de Industriezone Schurhoven.
Na deze steenweg voltooide men vanuit de stad Sint-Truiden de kasseiwegen naar Hasselt (1838), Diest (1844) en Namen (1855).
In augustus 1914 kon de Duitse ruiterij haar opmars van Tongeren naar Sint-Truiden (en Orsmaal) ongestoord uitvoeren. Ze staken huizen in brand op de Pinberg, maar ter compensatie kwamen er nog voor het oorlogseinde enkele ‘Pruisenhuisjes’ of modelwoningen langs de Tongersesteenweg.