Hoeve in classicistische stijl

Classicistische, semi-gesloten hoeve met gekasseid, trapezoïdaal erf, uit het vierde kwart van de 18de eeuw en het vierde kwart van de 19de eeuw, gelegen aan de Steenweg. Baksteenbouw met verwerking van kalksteen.

Tegen de zijpuntgevel van het woonhuis, poortgebouw uit het vierde kwart van de 18de eeuw onder gebogen zadeldak (Vlaamse pannen); verankerde rondbooginrijpoort met negblokken; verlaagde zijgevel.

Boerenburgerhuis van het dubbelhuistype, vijf traveeën en twee bouwlagen onder gebogen zadeldak (nok evenwijdig aan straat, Vlaamse pannen) uit het derde kwart van de 18dee eeuw.

Zuidwestelijke voorgevel aan de straatzijde, op kalkstenen plint en met hoekstenen. Vlakke, rechthoekige venster- en deuromlijstingen van kalksteen; bijkomende neuten en steektrap voor de centrale deur. Eenvoudige bakstenen achtergevel met verhoogde begane grond (terreinhelling). Rechthoekige kalkstenen vensteromlijstingen en een vierkant zoldervenstertje boven de middentravee. Rechthoekige deuromlijsting op neuten; gestrekte houten tussendorpel en bovenlicht; steektrap en pui. Vierkante zoldervenstertjes in de zijpuntgevels.

Bijbouw van twee traveeën en twee bouwlagen aansluitend op de westelijke zijpuntgevel van het woonhuis; gebogen zadeldak (Vlaamse pannen) met verlaagde zijpuntgevel. Eenvoudige voorgevel aan de straatkant met vierkant venstertje. In de zijgevel, vier rechthoekige vensteromlijstingen op iedere bouwlaag, en twee vierkante zoldervenstertjes.

Ten zuidoosten van het erf, aansluitend op het poortgebouw en haaks op de dwarsschuur, stallen onder zadeldak (Vlaamse pannen), uit het vierde kwart van de 18de eeuw. Aan de erfzijde, kozijnen en luiken; rechthoekige kalkstenen deuromlijstingen op neuten. Blinde buitenmuur met afgeronde hoek ten zuiden.

In het noordoosten, dwarsschuur onder zadeldak (golfplaten), uit het vierde kwart van de 18de eeuw. Verlaagde zijpuntgevel met oculi. Rondboogpoort met negblokken. Tegen de achtergevel van de schuur, afdak (Vlaamse pannen) uit het vierde kwart van de 19de eeuw, gebruikt als wagenhuis.

Ten noordwesten van het erf, een eenvoudige 19de-eeuwse constructie van baksteen en cementblokken, met vele sporen van verbouwingen, gebruikt als garage en varkensstallen.


Bron     : Schlusmans F. met medewerking van Gyselinck J., Linters A., Wissels R., Buyle M. & De Graeve M.-Ch. 1981: Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Provincie Limburg, Arrondissement Hasselt, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 6N2 (He-Z), Brussel - Gent.
Auteurs :  Schlusmans, Frieda
Datum  : 1981

Bron: Bevat overheidsinformatie, verkregen onder de modellicentie voor gratis hergebruik Vlaanderen v1.0. URI:
Agentschap Onroerend Erfgoed 2019: Hoeve in classicistische stijl [online] https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/23114 Geraadpleegd op 12-11-2019

 

ONTDEKKING VAN DE DAG

De bieten- en fruitspoorlijn (1879) tussen Tienen, Sint-Truiden en Tongeren

In 1879 werd een spoorlijn geopend tussen Neerlinter en Tongeren. Vooral bedoeld om in onze omgeving bietsuikerfabrieken (Ordingen en Bernissem) en de opkomende fruitexport naar het Duitse Ruhrgebied te bedienen. Door het heuvelige terrein waren dijken en doorsnijdingen noodzakelijk. Zo ook op de Honsberg op het drielandenpunt tussen Ordingen-Rijkel-Zepperen, met overbrugging.



Het private project voor Aken-Brussel mocht niet concurreren met de bestaande staatslijn Tienen-Luik en werd dus beperkt tot een kronkelend tracé Neerlinter-Tongeren. Aanvankelijk waren er ook weinig haltes (Zoutleeuw, Ordingen, Borgloon en Pringen), maar dat werd in 1897 aangevuld met haltes in Wilderen, Melveren, Bernissem, Hoepertingen, Kerniel en Jesseren) Daarom kreeg het bareelwachtershuisje uit 1878 in Wilderen in 1896 een heus station tegenover zich. 

Station Wilderen


In de Eerste Wereldoorlog werkten de Duitsers aan de missing link Tongeren-Aken met viaduct in Sint-Martensvoeren.

Verdwenen station van Ordingen 1897 met links stationsherberg 1895

In 1957 werd het personenvervoer op deze lijn 23 gestopt en vervangen door autobuslijnen. In 1968-1988 verdween ook het goederenvervoer voor lokale nijverheden. De sporen werden geleidelijk opgebroken tussen 1968 en 1989. In 1992 kwam er een toeristisch fietspad op het (deels) bewaard gebleven tracé.

Ordingen werd, weliswaar meer naar Zepperen toe, een draaischijf van goederen- en personenverkeer. En uiteraard kwam er de onvermijdelijke stationsherberg (1895). Het station maakte plaats voor de N718, bedoeld als oostelijke omleiding rond Sint-Truiden en aansluiting op de beruchte A24-autosnelweg., maar slechts uitgevoerd tussen Melveren en Ordingen.


Jammer genoeg waren spoorlijn en brug ook plaatsen van wanhoopsdaden en dramatische ongevallen. Zo ontdekten stationschef Miel Mommen en arbeider Lowieke Mertens in april 1943 'het lijk van een onbekende vrouwspersoon van ongeveer vijf- en twintig jaar'. De vrouw was ongelukkig op een betonnen seindraadpaaltje terechtgekomen bij haar ontsnappingssprong uit het Jodentransport XX vanuit de Dossinkazerne in Mechelen, gesaboteerd in Boortmeerbeek.

Stationschef Miel Mommen met zijn kleindochter, ca. 1940 in Ordingen

Nu is de spoorweg'zate' een verwilderde oase voor wild en vogels, hazelwormen, wijngaardslakken en dassen. Maar ook een magneet voor sluikstorters. Sommige delen van de spoorberm worden beheerd door natuurpunt omwille van de uitzonderlijke flora zoals knolsteenbreek, bosanemoon, slanke sleutelbloem, wilde marjolein, muskuskruid en brede wespenorchis. 


De brug over de spoorweg bij het 'driegemeentenpunt' Rijkel-Ordingen-Zepperen



Lees: 'Zepperen in Twee Grote Oorlogen', Remacluskring, 1994, p. 182-190; ‘Sint-Truiden ingekaderd 1830-1914’, tentoonstellingscatalogus, Sint-Truiden: vzw Sint-Truiden 1300, p. 120; Robert NOUWEN, ‘Het Fruitspoor: spoorweglijn 23 Drieslinter-Tongeren’ in ‘Tongerse Annalen’, december 2019, p. 8-25.
Kijk: https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobje.../304755; Item over het bieten- en suikerspoor lijn 23 op www.haspengouw.tv

 

Lees meer