
Uit twee opgedoekte fanfares van Borlo en Velm bloeide een heuse blaaskapel. Dat wonder geschiedde in het ‘kultureel centrum’ van de tussenfusiegemeente Borlo in 1975. De naam heeft niets te maken met het Duitse Oppenheim, maar wel met het historische gehucht ‘Oppum’ bij Borlo.
Hun hoofdkwartier is gevestigd in Velm omdat de faciliteiten daar beter zijn. .

Aanvankelijk bracht de groep vooral Oberbayrnmuziek, die garant stond voor ambiance. Later werd het repertorium uitgebreid met Duitse en Oostenrijkse volksmuziek. Bob van Velm (Gaston Thierie), Maria De Baerdemaker en momenteel Joske Bronckart brachte solo-versterking. De typische kostumering verscheen en de techniek werd steeds professioneler. Dat werd uiteraard opgemerkt door de Truiense Raad van Elf. De eretitel ‘Hofkapel’ mochten ze jarenlang dragen. Enkele mannen van het eerste uur, Jos Orens en Willy Bollinne zijn nu na 40 jaar nog steeds actief. DJ Louis Bollen staat traditioneel in voor geluid en mix, bijgestaan door Thomas Vanmechelen.
Belangrijk in een blaaskapel is de dirigent. Rene Vanderleyden, Nestor Peters, Herman Peters en nu Francis Masure leidden de kapel naar optredens in binnen en buitenland. Ook het repertoire breidde zich uit met hedendaagse ‘Volkstümliche’ muziek of populaire ontspanningsnummers met nadruk op ambiance.

De Oppenheimers organiseren jaarlijks de op de eerste zondag van oktober hun Oktoberfeesten in Velm en hun Bloesemterras in het Maanhof in Borlo op de vierde zondag van april. De Oktoberfeesten bestaan uit de opluistering van de mis, een aperitiefconcert, veel vlees en zuurkool met de beruchte Oppenheimer halve liter pot en optredens van Oppenheimers met gastgroepen.
De ‘Expositie’ in 1907 was hét supermoment voor Sint-Truiden. Sinds 1860 had het de eerste plaats in Limburg moeten afgeven aan Hasselt. Maar de provinciegouverneur kwam uit Sint-Truiden en een ambitieus team wilde hier de Luikse tentoonstelling van 1905 overdoen.

In 1907 volgde Sint-Truiden het Luikse voorbeeld van 1905 en hield een provinciale tentoonstelling op een lange strook van de braakterreinen bij het spoorwegstation tot en met het stadspark. Een brug leidde de bezoekers over de Diestersteenweg. De volkswijk De Hel had plaats gemaakt voor het ‘klein stadspark’. Bij de paviljoenen vielen vooral het Paleis de Mijnen en het bouwsel van de steenkoolmijnen van Dahlbush op. De steengroeven van de Ourthe lieten een gedenkzuil oprichten en de oude Parkschool herbergde veilig de tentoonstelling van Oude Kunst.
Een stadsgenoot, baron Henri de Pitteurs-Hiegaerts was sinds 1894 provinciegouverneur en in augustus 1901 werd in Limburg steenkool ontdekt, waar dezelfde familie belangen had. Dokterszoon en bankier Leon Debruyn nam het voortouw. Zijn zwager was notaris Nagels. Ook de ondernemers Baltus, koloniale waren, en Claes-Lekens, bouwpromotor, waren ambitieus. Het organisatiecomité bood een model arbeiderswoning aan het Bureel van Weldadigheid (OCMW), die nog steeds bestaat in de Spoorwegstraat.

Op 28 juli 1907 kon de breedgebaarde, al oudere koning Leopold II met zijn dochter prinses Clémentine vanop de tribune de trekpaarden van Clément Peten uit Velm bewonderen. Ook prins Albert bezocht de tentoonstelling. Op 22 december was het hoogfeest van de belle époque en van de durvende ondernemers in Sint-Truiden voorbij. Meer dan een half miljoen bezoekers en ‘speelreizigers’ – de toenmalige benaming voor toeristen - bezochten expo en stad. De bebouwing in de al geplande nieuwe stationswijk kon starten. Van de expo restte later enkel nog de prestigieuze Prins-Albertlaan en de Expositiestraat, in 1930 vervangen door ‘Astrid’straat. Een gedenksteen staat ingemetseld in een hekpaviljoen van het stadspark.
Van deze ‘wereldtentoonstelling’ voor de Truienaar bleven talrijke prentbriefkaarten en een pas in 1910 rijkelijk uitgegeven ‘Guldenboek’ bewaard. Uitzonderlijk ook persoonlijke toegangskaarten met portretfoto.
