Runkelen

Runkelen

Dit laagste punt van Sint-Truiden is een echte waterhoek. Hier kan men het rioolwater van 50.000 inwoners gezuiverd in de Melsterbeek lozen. Een grote biogasballon steekt uit boven de Aquafin-vestiging. Sinds 1970 voedt een aangeboorde bron de forelvisvijvers Heidemeren, vroeger gewoon een moerassige beemd. Vlakbij ligt café en verenigingslokaal Den Haspel-Moonlight. In 2019 werd de parochiezaal volledig vervangen door een modern ontmoetingscentrum ‘Den Andries’, naar ontwerp van architectenbureau ESA en gebouwd door aannemer Schoofs van Hoepertingen.

Onderschrift...

Runkelen was een heerlijkheid in het graafschap Duras. Vermeld als Runcherium in 1134 toen de Luikse bisschop de gift door de graaf van Duras van de kerk aan de Parkabdij goedkeurde. De kapel van Runkelen viel onder parochie Wilderen tot 1806. Zelfstandige parochie sinds 1843.

De neoclassicistische éénbeukige kerk uit 1855-1957 is niet oost-west gericht. Eenvoudig kruis bekroont de rondboogomlijsting van de deur. Schoudervormige natuurstenen dekstenen bij de overgang van gevel naar toren. Kadert in een reeks midden-19de-eeuwse dorpskerken zoals Wilderen (schip). Mogelijk architect Denis Sint-Truiden of provinciaal architect Jaminé. In het interieur koorglasramen met eucharistische motieven pelikaan en lam gods, bij eeuwfeest 1955. Moderne glasramen onder pastoor Cornelius 1974 van opbrengst Vlaamse kermis (rest. firma uit Paderborn).

Beelden: H. Adreas en H. Cornelius paus. Madonna (ca. 1850)?

Meubilair: hardstenen gotische doopvont (ca. 1400), bekken in messing, 2de helft 19de eeuw). Neobarokke biechtstoel in eik (ca. 1850). Neogotische altaartafel is herbruikte kloosterlambrizering. Zijaltaar links.

Pijporgel: defect orgel achter in koor. Elektrisch orgel.

De pastorie uit tweede helft 19de eeuw is in 2015 geprivatiseerd door verkoop aan buur.

Andere kapellen in uithoeken: OLV Troost in Bos (rest. KF) en privékapel Cabergs bouwmaterialen.

Onderschrift...
Onderschrift...

ONTDEKKING VAN DE DAG

Onze vierde toren staat in Mechelen

De stad Mechelen groeide bij de Dijle en lag in de middeleeuwen dus op de vaarroute tussen Zoutleeuw en Antwerpen in het hertogdom Brabant. De abdij van Sint-Truiden had er ooit haar ambassade.

Het Groen Waterke, een vliet aan de Ankerbrug in de schaduw van de Sint-Romboutskathedraal, is het meest schilderachtige plekje van de stad om te fotograferen. Vlakbij liggen de vluchthuizen van belangrijke abdijen: Affligem, Tongerlo en Sint-Truiden. In de woelige 16de eeuw, toen protestanten in de Nederlanden rebelleerden, hielden de abdijen van het platteland graag een pied-à-terre binnen de veilige wallen van een stad. Die ‘refuge’ was ooit nuttig voor lobbywerk in vredestijd. Zeker in Mechelen, toen zowat de hoofdstad van de Nederlanden.

Ook in Sint-Truiden zochten abdijen en kloosters van de verre omgeving hun toevlucht. We kennen nu vooral nog de refuges van Averbode (Ursulinen) en Herkenrode (vroeger de ‘Broeders’ in de Schepen Dejonghstraat). Jozef Smeesters somt er in de catalogus ‘18de eeuw’ bij de Trudofeesten 1993 nog een hele reeks andere op. De refugie van de vrouwenabdij van Nonnemielen werd later legerkazerne en verdween voor het administratief centrum. De praktijk van zo’n vluchthuis vinden we bijvoorbeeld in het archief van de Zepperse begaarden. Die hadden hun toevluchtwoning in de Gangelofparochie. Ze verhuurden het in 1678 aan een edelman uit Aalst, met last om in oorlogstijd plaats te ruimen. De pachter van de kloosterhoeve kreeg in zijn contract de verplichting om in woelige tijden alle meubels naar Sint-Truiden te voeren. Hij kreeg daarvoor kost en drank. Ook het kloostergraan, waardevast kapitaal, werd altijd naar de zolder in de veilig omwalde stad gereden. Na het ontmantelen van de wallen en poorten in 1675 op bevel van de Franse zonnekoning lag het stadscentrum wel open en bloot.

De Truiense abt Joris Sarens was geboren in Mechelen in 1477. Zijn broer, kanunnik Willem, liet rond 1540 in zijn vaderstad een prachtig gebouw met traptorentje en drie vleugels rond een binnenplaats metselen. Een combinatie van roze baksteen met witte kalkzandsteen. Enkele jaren later erfden broer Joris en de abdij van Sint-Truiden het pand. In 1611 kwam het in louter Mechelse privéhanden. Een stoute Mechelse bron schrijft de verkoop toe aan het geldgebrek van onze abdij, geplaagd door de Opstand in de Nederlanden en Luik.

De ranke traptoren is alleen onderaan nuttig, de rest is pure pronk en status. Wel een boeiende, hoge uitkijkpost in een tijd toen de mensen niet vlogen. Je kan het best vergelijken met het Antwerps torentje in het stadskwartier te Bokrijk. Het beschermde gebouw, lange tijd archief van het aartsbisdom, is in 2000 op kosten van de provincie Antwerpen schitterend gerestaureerd. Het doet onder meer dienst als conferentieplek voor de Belgische bisschoppenraad. De Antwerpse deputatie gaf bij de restauratie een glossy brochure uit in 2000. 


Lees: Linda VAN LANGENDONCK, Monnikenwerk- en engelengeduld: geschiedenis en restauratie van de voormalige refuge van Sint-Truiden te Mechelen, Antwerpen: Provincie Antwerpen Dienst Kunstpatrimonium, 2000.


Lees meer