Trudofeesten 2012

Trudofeesten 2012 rond het licht en de vrouw

Onderschrift bij deze foto

De heiligen die ‘in het licht’ van Sint-Trudo kwamen staan kregen bijzondere aandacht, en dan vooral de drie vrouwen uit de jaren 1200: Christina van Brustem-Sint-Truiden, Lutgardis van Tongeren en Clara van Assisi. Er was zelfs een naamgenotendag. Maar ook een wetenschappelijke studiedag over mystiek en een concert met Hildegard von Bingen door het ensemble Pallentes. Christina en Lutgardis kwamen aan bod in en tentoonstelling in de Begijnhofkerk, Clara uiteraard in het Minderbroedersmuseum. 


Coördinator van deze Trudofeesten was Bert Flossie. Het project ‘Verlichte stad’ werd al voorbereid en paste in het thema, maar ging later van start.
666-Heiligenspelen op diverse lokaties door lokale toneelgroepen werden geregisseerd door Peter Preuveneers.

Onderschrift bij deze foto

Kunstenaar Johan Creten, met Truiense wortels en internationale faam, creëerde een bronzen liggend beeld van de Heilige Christina Mirabilis op het Begijnhof. 


‘Canto Apert’ was de naam van een Gregoriaans festival. De vzw Abdij, Stad en Regio gaf de bekende Abdijatlas uit. 

ONTDEKKING VAN DE DAG

Een weerwolf in Melveren

Een weerwolf in Melveren

In Melveren , een gehucht van Sint-Truiden, woonde een zekere X. Op zekere dag ging X met zijn vriendin naar de kermis in Kortenbos. Deze man had echter een pact gesloten met de duivel, wat betekende dat hij regelmatig enkele uren als weerwolf moest rondlopen. Omdat X op de kermis plots voelde dat dat moment was aangebroken, zei hij tegen zijn vriendin: "Als je een hond zou tegenkomen, gooi dan deze zakdoek naar zijn muil. Op die manier zal het beest je geen kwaad doen." 

Omdat een weerwolf geen kruis kan oversteken, moet hij de draadjes van de zakdoek één voor één uitrafelen vooraleer hij verder kan. 

Het meisje antwoordde: "Neen, blijf maar bij mij!", waarop haar vriend: "Neen, ik moet dringend even een boodschap doen." 

Toen X weg was, kwam er een lelijke zwarte hond naar het meisje toe. Ze deed onmiddellijk wat haar vriend had gezegd, waarop de hond de zakdoek in stukken scheurde. Een kwartier later kwam X terug. Zijn vriendin vertelde hem dat ze doodsangsten had uitgestaan terwijl hij weg was. Wat verderop ging het tweetal iets drinken in een café. Het meisje bekeek haar vriend eens goed, en riep geschokt: "Jij smeerlap, je bent het zelf geweest, want de vezels van de zakdoek hangen nog tussen je tanden!" 

X zei dat ze het zich maar inbeeldde, maar het meisje wilde hem toch nooit meer zien.


Opgetekend door F. Beckers in 1947.
Bron: volksverhalenbank.be