Door toenemend plaatsgebrek zijn we genoodzaakt om dichter op mekaar te gaan wonen. Niet meer één vogelhuisje per boom, maar allemaal samen dicht op elkaar. De moderne technologie maakt daarenboven dat het bioritme van de mens langzaam ontregeld geraakt. Er is geen duidelijk onderscheid meer tussen dag en nacht. Kunstlicht stelt ons in de mogelijkheid om de dag eeuwig te laten duren. De dieren zijn hier ook het slachtoffer van geworden. Ze staan niet meer met de eerste zonnestralen op en kunnen de hele nacht verder fluiten. Vandaar de titel ‘nachtraven’. Dit werk van Eric Goossens werd als tijdelijk werk gebouwd voor Sint-Truiden By Light, doch is een blijvende meerwaarde in het stadspark.


Te Engelmanshoven heeft mijn mam de pijp gezien waar de alvermannekens uitkwamen. Die hadden in de grond kasten en tafels van aarde. En als ge moest wassen of bakken, dan moest ge maar een goeie koek gereed leggen en zeggen:
'Ik wou dat de alvermannekens kwamen bakken',
dan kwamen ze uw werk doen. '
Ik heb eens horen vertellen van een vrouw die zonder 'maagd' zat en die wenste dat de alvermannekens kwamen.
'Ik zal een teil rijstpap voor hen maken' zei ze.
Maar toen kwamen ze daar altijd en ze waren daar zo thuis dat ze in de keuken kwamen. En toen daar een nieuwe 'maagd' was, vielen ze die altijd lastig en die was kwaad. Toen zei de vrouw dat tegen een overste van de alvermannekens.
'Weet ge wat ge doet, zei die, het is een 'mottig' middel, als ze nog eens komen, dan geeft ge haar een snee brood en dan moet ze gaan zitten en kuimen of ze moet pissen en kakken.'
Met acht man kwamen ze binnen en toen deed die dat en toen ze dat zagen, riepen ze allemaal gelijk:
'Haaaa, foei, eten, bijten, schijten, zijken gelijk, haaaa, foei!'
en toen liepen ze weg, terwijl ze hun neus toehielden en ze zijn niet meer teruggekomen.
Opgetekend door F. Beckers in 1948