N.B. de Borchgravestraat

N.B. de Borchgravestraat

Nicolas Bernard de Borchgrave tot Bovelingen werd op 16 juli 1714 als zoon van Michel Frans baron de Borchgrave en van Marie Thérèse barones de Geloes gedoopt in Bovelingen. Hij groeide op het kasteeldomein in Bovelingen op en werd op 30 juni 1743 in de Duitse Orde opgenomen te Brühl. Hij was achtereenvolgens commandeur van Ramesrdorf (1744 – 1749), van Jungen Biesen in Keulen (26 oktober 1749 – 1757), van Bernissem (1757 – 1770) en tenslotte van Gemert (1770 tot zijn overlijden op 13 juni 1777). Hij overleed in Mannheim en werd daar in de grafkelder van de garnizoenskerk begraven. Hij was kolonel van de bereden lijfwacht van keurvorst Carl-Theodor, een uitermate prachtlievende vorst, hetgeen meer een hoffunctie dan wel een militaire taak was. De keurvorst resideerde hoofdzakelijk in Mannheim, maar ook in Heidelberg en Düsseldorf. Vermoedelijk vergezelde Nicolas Bernard de keurvorst telkens. Ondanks de opdrachten aan het hof van de keurvorst, en het mondaine leven dat ermee gepaard ging, heeft Nicolas Bernard zich wel degelijk ook ter plaatse met het domeinbeheer in Bernissem bemoeid.

Leden van de Duitse Orde in de balje Biesen, Bilzen, 1994

Zijn wapenschild pronkt in het driehoekige fronton boven de monumentale schuur op het neerhof van de vroegere commanderij Bernissem.

Onderschrift...

Tekening van de commanderij van Brnissem

ONTDEKKING VAN DE DAG

IJzeren kruisen


Het station van Sint-Truiden, vermoedelijk op 11 augustus 1915. Een jaar na de veldslagen in Orsmaal-Gussenhoven en Halen zakt generaal Moritz von Bissing af naar het voormalige slagveld. Hij deelt er enkele IJzeren Kruisen (de hoogste Duitse onderscheiding) uit aan moedige soldaten.

Von Bissing, zelf een voormalige cavalerieofficier, was sinds december 1914 in functie als gouverneur-generaal december 1914 in functie als gouverneur-generaal van het bezette België. In die hoedanigheid is hij de hoogste Duitse militair van het land en heeft Von Bissing een nagenoeg onbeperkte macht. Von Bissing streeft naar een volledige naoorlogse aanhechting van ons land bij het Duitse rijk, maar hij sterft nog tijdens de oorlog, op 18 april 1917. Hij is dan 73. 

De Duitsers waren trouwens gek op de grandeur van dergelijke ceremonies. Op de voorgrond staat een muziekkapel met pinhelmen, klaar om een eresaluut te spelen. Uit verslagen uit de oorlogsjaren weten we dat diezelfde muziekkapel elke week het beste van zichzelf gaf op de kiosk in Sint-Truiden.

 Bron: HBVL.be

Lees: Sint-Truiden in de Eerste Wereldoorlog. Bronnenboek, Balen: Studium Generale, 2013.