

Ridder Georges en zijn broer ridder Eric de Menten de Horne werden te Brussel geboren op 5.05.1913 en 14.11.1914 als zonen van ridder Armand de Menten de Horne en Yvonne Pauwels. Georges was als Belgisch militair krijgsgevang te Wolsberg (D) tot augustus 1940. Na een vlucht via Zwitserland -Frankrijk – Algerije is hij begin 1941 gevangene van de Fransen. Na een boottocht van Oran naar Gilbraltar komt hij in Engeland terecht, waar hij Flying officer wordt bij de RAF. Hij is op Nieuwjaar 1944 omgekomen na een crash-landing van hun Lancaster bommenwerper na een missie boven Duitsland. Ridder Eric werd als lid van de inlichtingendienst en pilotenhelper te Brussel aangehouden op 7 februari 1943, ter dood veroordeeld op 5 mei en gefusilleerd op de nationale schietbaan. Het plein werd in 1947 naar deze verzetslieden hernoemd. Hun lichamen werden in 1949 op het kerkhof van Melveren herbegraven, waar hun familie in de jaren 1770 het kasteel de Horne had verworven.

Het station van Sint-Truiden, vermoedelijk op 11 augustus 1915. Een jaar na de veldslagen in Orsmaal-Gussenhoven en Halen zakt generaal Moritz von Bissing af naar het voormalige slagveld. Hij deelt er enkele IJzeren Kruisen (de hoogste Duitse onderscheiding) uit aan moedige soldaten.
Von Bissing, zelf een voormalige cavalerieofficier, was sinds december 1914 in functie als gouverneur-generaal december 1914 in functie als gouverneur-generaal van het bezette België. In die hoedanigheid is hij de hoogste Duitse militair van het land en heeft Von Bissing een nagenoeg onbeperkte macht. Von Bissing streeft naar een volledige naoorlogse aanhechting van ons land bij het Duitse rijk, maar hij sterft nog tijdens de oorlog, op 18 april 1917. Hij is dan 73.
De Duitsers waren trouwens gek op de grandeur van dergelijke ceremonies. Op de voorgrond staat een muziekkapel met pinhelmen, klaar om een eresaluut te spelen. Uit verslagen uit de oorlogsjaren weten we dat diezelfde muziekkapel elke week het beste van zichzelf gaf op de kiosk in Sint-Truiden.