Henriette d' Oultremont

Henriette d' Oultremont

Een omstreden huwelijk

L.Roppe

De figuranten waren Willem I van Oranje , koning van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden en Henriette d' Oultremont de Wégimont , zus van graaf Charles d' Oultremont van Duras ,die getrouwd was met Louise van der Noot van Duras. Het ware verhaal speelt zich af rond 1830 de afscheiding van België .

Graaf Charles was hofmeester aan het hof van koning Willem I en Henriette hofdame aan het hof van de koninginWilhelmina . Willem I was getrouwd met zijn volle nicht Wilhelmina van Pruisen.

Wanneer Wilhelmina overlijdt in 1837 laat de koning zijn oog vallen op de veel jongere Henriette . In Nederland ontstond er rumoer want zij was Belgisch en katholiek en hij koning der Nederlanden en protestants. Maar in 1840 deed de koning troonsafstand en huwde toch Henriette. Hij verliet zijn land en voortaan heette ze graaf en gravin van Nassau. In 1843 overleed Willem en Henriette ging wonen in een kasteel in de nabijheid van Aken .

Spotprent vertrek Willem 1


Verscheidene voorwerpen van Henriette bevinden zich nog op het kasteel van Duras : een borstbeeld, een portret van de koning, een maquette van het grafmonument van koning Willem, een haarlok, een diamant van de bruiloftsring ....... Octave d'Oultremont , zoon van Charles en Louise, was het petekind en erfgenaam van Henriette .

Maar er werd iets ontdekt op het kasteel van Duras.

De parochiekerk van Wilderen had geen brandkast om de benodigdheden van de eredenst in op te bergen. En de pastoor had hierover met graaf Emmanuel gesproken. Die had nog een brandkast op zolder, maar er was een probleempje de sleutel was verloren. Toen de brandkast naar beneden werd gedragen viel ze en de zware deur ging open. In de brandkast lagen verscheidene pakjes met lintjes samengebonden. Het waren brieven van de koning, van Henriette , de kroonprins latere koning Willem II en van vrienden. Gouverneur Louis Roppe deed verder onderzoek in Nederland en Duitsland en dit vormde de basis voor zijn boek " een omstreden huwelijk."

ONTDEKKING VAN DE DAG

De Tongersesteenweg (1817), ruggengraat van Limburgs-Haspengouw


De Tongersesteenweg (1817), ruggengraat van Limburgs-Haspengouw


Het efficiënte romeinse weggennet, zoals de ‘kassei’ Tongeren-Tienen, verviel in de vroege middeleeuwen. Waar geen bevaarbare waterlopen waren, was men opnieuw aangewezen op lokale onverharde verbindingen met diverse alternatieven naargelang de seizoensmodder. Terwijl het Luikerland in de 18de eeuw steenwegen aanlegde voor economische ontsluiting zoals de weg Luik-Sint-Truiden(-Brussel) in 1715-1740, was de Franse bezetter rond 1800 vooral militair gemotiveerd voor snelle, rechtlijnige verbindingen. De ‘Route Napoleon’ of het deel Maastricht-Tongeren van de verbinding Keulen-Duinkerken werd in 1804-1813 afgewerkt.

Vandermaelenkaart ca. 1850 met de steenweg als rechtlijnige verbinding. Bareel en kilometerpalen of ‘bornes’


Het was wachten op de Hollanders en hun Waterstaat-ingenieur De Sermoise om op 9 december 1817 de eerste steen te laten leggen aan de Sint-Truiderpoort in Tongeren door de provinciegouverneur. Het tracé dwars door de velden en weiden trok al snel handel en bewoning van de opzij liggende dorpskernen aan, getuige de jaartallen op vele gevels en de verbindingen zoals de dreef te Ordingen. De oude ‘Truierbaan’ in Rijkel verviel tot veldweg. Een tolbarreel aan het kruispunt met de Houtstraat Brustem deed dienst tot in 1867 deze gebruikersbijdrage werd opgeheven.

De weg naar Tongeren startte aan de oude Brustempoort. De beginkilometers waren gekend voor het omtuinde Casino (1862), het huis Moreau (1872), de arbeidershuisjes en het koetsenatelier Vanslype op de Pinberg en later voor de Veiling Haspengouw (1939-2017) en toegangen tot de Industriezone Schurhoven.

Na deze steenweg voltooide men vanuit de stad Sint-Truiden de kasseiwegen naar Hasselt (1838), Diest (1844) en Namen (1855).


In augustus 1914 kon de Duitse ruiterij haar opmars van Tongeren naar Sint-Truiden (en Orsmaal) ongestoord uitvoeren. Ze staken huizen in brand op de Pinberg, maar ter compensatie kwamen er nog voor het oorlogseinde enkele ‘Pruisenhuisjes’ of modelwoningen langs de Tongersesteenweg.

Drie rotondes in Ordingen, Borgloon en Tongeren moeten de verkeersstroom, vaak ‘gehinderd’ door traag landbouwverkeer, op deze N79 veiliger later verlopen. De lengte van deze gewestweg Sin-Truiden bedraagt tot aan de landgrens in Vroenhoven 34,6 kilometers. In Tongeren sluit ze aan op de autosnelweg Antwerpen-Luik E313.

De spoorlijn Tienen-Tongeren iets ten noorden van de steenweg was tussen 1876 en 1957 actief voor personenvervoer en biedt nu op haar tracé een recreatieve en toeristische fietsweg. 



Lees: Frank MULLENERS, ‘De eerstesteenlegging van de steenweg Tongeren-Sint-Truiden (1817)’, in ‘Historische bijdragen ter nagedachtenis van G. Heynen’, Sint-Truiden: Geschiedkundige kring van Sint-Truiden, 1984, p. 227-230; ‘Sint-Truiden ingekaderd 1830-1914’, tentoonstellingscatalogus, Sint-Truiden: vzw. Sint-Truiden 1300, 1998, p. 110-123.