Vliegveld Brustem

Vliegbasis Brustem

            Controletoren 


Vliegbasis Brustem (EBSint-Truiden. was een militair vliegveld tussen Brustem en Bevingen, gemeente Sint-Truiden).

Reeds vóór 1940 was deze vliegbasis in gebruik bij de Belgische Luchtmacht. Vanaf 1940 werd ze door de Duitse bezetter gebruikt, met name om Britse bommenwerpers aan te vallen en te vernietigen.


         Op het vliegveld Brustem

Vanaf 1946 zetelde hier de Belgische Luchtmacht. In de nabijheid was onder meer een luchtmacht-opleidingscentrum, zie Kasteel Rochendaal. In 1996 trok de luchtmacht zich terug en kwam er een plan om het geheel een andere bestemming te geven: 19 ha recreatie, 200 ha landbouw en 84 ha bos en natuur. Ook werd een ringweg aangelegd. De startbaan bleef gehandhaafd. Het geheel werd echter sterk verwaarloosd.

In 2004 werd niettemin een plan ontvouwd om de vliegbasis uit te bouwen tot een (civiele) regionale luchthaven, het Vliegveld Sint-Truiden, dat in 2009 zou worden omgedoopt tot Limburg Regional Airport (LRA). In 2007 werd bekend dat een klein deel van het terrein alsnog een militaire bestemming zou krijgen, namelijk als oefenterrein voor de in opleiding zijnde onderofficieren uit het nabijgelegen Saffraanberg. Voorts werden er op het terrein diverse bedrijven gevestigd en worden er trainingsvluchten uitgevoerd.

            Loods

Vanaf 2013 gingen er stemmen op om een deel van het vliegveld om te bouwen tot drone valley. In december 2017 werd er gestart met de bouw van DronePort, een kenniscentrum voor het bouwen en testen van drones in samenwerking met de Stad Sint-Truiden, de Limburgse Reconversiemaatschappij, de Provinciale Ontwikkelingsmaatschappij Limburg en privé-investeerder JK Invest. In januari 2019 ging de campus/incubator open.



 

ONTDEKKING VAN DE DAG

Een sponsorbord in mergel

Een sponsorbord in mergel

Dorpskenner Hubert Hoche (+) van Kerkom liet in 2002 een raadseltje oplossen, dat de Open Monumentendagfolder in 1990 open liet. Hoog in de kerktoren zit een verweerde steen met wapenschild ingemetseld. Met hulp van een verrekijker en het wapenboek van de Belgische adel kennen we nu wel het antwoord: Hyacinthe de Chestret, Luikenaar van formaat, liet er zijn merk achter.

Zeer waarschijnlijk sponsorde hij de heropbouw van de kerktoren in 1861 naar ontwerp van Isidore Gérard. Rond die tijd werd hij levenslang burgemeester van Kerkom. Hyacinthe was oud-militair, liberaal senator én suikerfabrikant in Bernissem. Hij trouwde in 1834 met de dochter de Selys van het lokale Alsterdomein. Voor een goed begrip: het gaat om het zogenaamde ‘Rood Kasteel’, waar zijn familie in 1889 het mooie kasteeltje bouwde midden in een groot Engels landschapspark. Paul Hayen (+) legde er later zijn stoeterij ‘Darby Farm’ aan. De dreef van aan de Naamse Steenweg leidt naar het ander, ‘Wit Kasteel’ van Kerkom, eigendom van de Brouckmans en later van Porreye.

In 1852 kreeg bietsuikerbaron de Chestret van Leopold I een echte titel met kroon. Die prijkt met z’n negen parels boven op het wapenschild. De geelgrijze mergelsteen heeft intussen wat parels laten vallen, maar het familielogo is nog best herkenbaar. In heraldisch jargon luidt het: doorsneden van zilver, met een leeuw van sinopel, gekroond met goud, getongd in keel, met op azuur drie zespuntige gouden sterren. Het schil is getopt met een baronnenkroon en gehouden door twee gekroonde en omgewende gouden leeuwen. De steen op de kerktoren toont nog twee gekruiste palmen onderaan. Natuurlijk zit er geen kleur (meer) op de mergel, maar in mensentaal heeft het schild beneden een groen leeuwtje op wit en bovenaan drie gele sterren op blauw. Twee gele leeuwen houden het blazoen recht. Die zien er met hun abnormaal naar buiten gekeerde muilen vervaarlijk lelijk uit.

Mergel is versteende kalkmodder, opgebouwd uit de skeletafval van zeediertjes, 66 miljoen jaren oud en gezaagd uit groeven in Zuid-Oost-Limburg. De juiste naam is Maastrichtersteen of krijtsteen. Architect Gérard gebruikte mergel ook voor versieringen aan zijn andere gebouwen, zoals het afgebrande kasteel van Nieuwerkerken, het afgebroken casino op het huidige Europaplein of het kerkje van Ordingen. Als Henegouwse leerling van de Gentenaar Louis Roelandt vestigde hij zich in onze provinciestad rond 1848, maar verliet ze in 1861 om stadsarchitect te worden in Hasselt. Hij vertrouwde op de zachte Limburgse steen die je kan bewerken met timmermansgereedschap zoals zaag en schaaf. Maar uitstekende reliëfdetails in mergel verweren gemakkelijk, zo bleek later.



De steen in gele mergel zit boven de ingangsdeur


Overigens heeft de Sint-Maartenskerk  op de valleihelling van de Cicindria , ondanks de verwoestende brand van 11 januari 1975, nog wat leuke details in petto: jonker Laurens van Alster liet er zich in 1539 voor eeuwig verstenen in harnas, met lang ruiterzwaard en met de voeten rustend op z’n hazewind. Het kerkhof van Kerkom telt veel oude grafkruisen, al vanaf 1623, en op de hekpijlers zijn van de ingang zijn evangelieteksten gebeiteld.
Wie er het fijne van wil weten kan terecht in de stedelijke openbare bibliotheek, in het fonds Trudonensia, waar per dorp een documentatiemap is aangelegd. Over mergel is er de ‘Atlas natuursteen in Limburgse monumenten’ geschreven door Roland Dreesen en Michiel Dusar. Om wapenschilden te ontcijferen neem je best het ‘Wapenboek van de Belgische adel van de 15de tot de 20ste eeuw', in 1992 geschreven door Paul Janssen en Luc Duerloo.