Ook deze maand tonen we archeologische vondsten van de site “Brustem kapelhof”. Tijdens de archeologische opgraving in 2015 werden hier sporen en vondsten uit verschillende perioden opgegraven, namelijk: de Lineaire Bandkeramiek (LBK), de Midden-IJzertijd, de Romeinse tijd, de Middeleeuwen en de Nieuwe tijd. Onze vondsten van de maand komen uit de Midden-IJzertijd en zijn weefgewichten uit aardewerk.

De vondst van de weefgewichten toont aan dat er tijdens de Midden-IJzertijd artisanale activiteiten plaatsvonden op de site. In totaal zijn zes complete tot deels complete weefgewichten gevonden, waarvan we drie exemplaren tonen.
Om stoffen te weven werd er eerst schapenwolgesponnen met een spintol en vervolgens gewoven op een verticaal weefgetouw. Deweefgewichten werden onderaan de draden gehangen, die gespannen waren op hetweefgetouw. De gewichten zorgden ervoor dat er genoeg spanning op de draden zat.
Van weefgetouwen worden meestal enkel nog de weefgewichten teruggevonden. Deze bestaan in vele soorten en maten. Soms van steen maar meestal gemaakt van aardewerk.
Deze weefgewichten behoren tot de blokvormig piramidale weefgewichten en hebben een horizontale doorboring. Het gewicht van de drie bijna complete exemplaren bedraagt tussen 640 en 700 gram. Omdat het gewicht van de weefgewichten gerelateerd is aan de fijnheid van het weefsel, zullen de hier aangetroffen exemplaren bij een weefgetouw horen waarop een fijnere stof werd vervaardigd.
Alle weefgewichten zijn verbrand. De verbranding is zichtbaar door de zwarte verkleuring.

Het oudste en mooiste kerkje van Sint-Truiden staat in de Diesterstraat en is een schoolvoorbeeld van romaanse bouwkunst uit de 11e eeuw. Het is de oudste kerk van de stad, gebouwd door abt Adelardus II (1055-1082). De driebeukige romaanse basilica verving vermoedelijk een nog oudere Karolingische kerk. Van Adelardus’ bedehuis bleef de middenbeuk bewaard. Koor en apsis zijn jonger, terwijl het gotisch transept uit de 16e eeuw dateert. De zijbeuken werden in de 17e en 18e eeuw herbouwd op de oude funderingen.
Tussen 1961 en 1964 werd de kerk gerestaureerd door architect P. Vanmechelen en onder toezicht van prof. R. Lemair waarbij ze haar vroeger uitzicht terugkreeg. In zijn huidige vorm beschrijft de plattegrond een basilicale kruiskerk met kleine, ingebouwde westtoren en een halfronde apsis. Boven de westingang staat in het timpaan een merkwaardige 13e-eeuwse Christus aan het kruis. De mooie apsis wordt langs buiten geaccentueerd door drie rondbogen en drie verdiepte vensters. Het interieur is eenvoudig en mooi. De middenbeuk heeft rondboogarcaden op vierkante pijlers uit mergel, met daarboven rondboogvormige bovenlichten. Met uitzondering van de halve koepel boven het koor wordt de rest van het gebouw afgedekt met een vlakke houten zoldering. Tot de kerkschat behoren: een reliekhouder van Sint-Gangulfus van omstreeks 1700, een (verminkte) 16e-eeuwse Annaten-Drieën en een even oud gepolychromeerd triomfkruis. Gratis toegang.