kapel heilige godfried van Melveren

De Kapel van de H. Godfried van Melveren: Lokale Devotie en Erfgoed

In het Haspengouwse Melveren (Sint-Truiden) neemt de figuur van Heilige Godfried (Godefridus) van Melveren een heel bijzondere plaats in. Als enige heilige martelaar die de regio rijk is, wordt hij er op handen gedragen. Centraal in deze lokale herinnering staat niet alleen de naar hem vernoemde straat en parochiekerk, maar ook de karakteristieke kapel in de Keelstraat (en de historische en latere herdenkingsplekken in de wijk).


Wie was Godfried van Melveren?

Om de kapel te begrijpen, moeten we terug naar de 16e eeuw. Godfried Coart werd rond 1512 geboren in het kasteel van Melveren (waar later onder meer restaurant 'Aen de Kerck van Melveren' gevestigd was) als telg van een adellijke familie uit het prinsbisdom Luik.


De Kapel(letjes) in Melveren

In en rond Melveren wordt de herinnering aan Sint-Godfried levend gehouden via verschillende gedenkplekken en kapelletjes die door de jaren heen een rol speelden:


1. Het kapelletje in de Keelstraat

Dit bekende kapelletje bevindt zich in de Keelstraat, op de historische locatie van zijn geboortehuis (het voormalige kasteeldomein). Het bouwwerkje is diep geworteld in het sociale en culturele weefsel van de buurt; zo werd er ruchtbaarheid gegeven aan jubilea, zoals het dertigjarig bestaan van deze specifieke kapel. De buurt ontfermt zich al decennialang liefdevol over het onderhoud en de zorg van dit monument.


2. Historische en latere initiatieven in de wijk

De band tussen Melveren en haar heilige zoon kent een rijke traditie van gedenken:


Culturele Erfenis

De figuur van Godfried en de plekken die naar hem vernoemd zijn, vormen een vaste waarde in het collectieve geheugen van Sint-Truiden. Niet alleen de kapel in de Keelstraat en de Sint-Godfriedstraat herinneren aan hem, maar ook het lokale verenigingsleven draagt zijn stempel — zo is het plaatselijke kerkkoor van Melveren al decennialang vernoemd als het Sint-Godefriduskoor.


De kapelletjes blijven stille getuigen van een hardnekkige, eeuwenoude lokale trots die generaties lang wordt doorgegeven.

ONTDEKKING VAN DE DAG

De Alvermannekes

De Alvermannekes

Te Engelmanshoven  heeft mijn mam de pijp gezien waar de alvermannekens uitkwamen. Die hadden in de grond kasten en tafels van aarde. En als ge moest wassen of bakken, dan moest ge maar een goeie koek gereed leggen en zeggen:

'Ik wou dat de alvermannekens kwamen bakken',

dan kwamen ze uw werk doen. '

Ik heb eens horen vertellen van een vrouw die zonder 'maagd' zat en die wenste dat de alvermannekens kwamen.

'Ik zal een teil rijstpap voor hen maken' zei ze.


Maar toen kwamen ze daar altijd en ze waren daar zo thuis dat ze in de keuken kwamen. En toen daar een nieuwe 'maagd' was, vielen ze die altijd lastig en die was kwaad. Toen zei de vrouw dat tegen een overste van de alvermannekens.

'Weet ge wat ge doet, zei die, het is een 'mottig' middel, als ze nog eens komen, dan geeft ge haar een snee brood en dan moet ze gaan zitten en kuimen of ze moet pissen en kakken.'

Met acht man kwamen ze binnen en toen deed die dat en toen ze dat zagen, riepen ze allemaal gelijk:

'Haaaa, foei, eten, bijten, schijten, zijken gelijk, haaaa, foei!' 

en toen liepen ze weg, terwijl ze hun neus toehielden en ze zijn niet meer teruggekomen.

Opgetekend door F. Beckers in 1948

 Bron: volksverhalenbank.be

Lees meer