
Net buiten het stadscentrum van Sint-Truiden, waar de bebouwing zachtjes overgaat in het groen, schuilt een bijzonder stukje religieus erfgoed. De Heilig-Kruiskerk, lokaal beter bekend als de Guvelingenkapel, is een van de oudste bewaarde gebedshuizen van de regio. Dit bescheiden monument vormt al eeuwenlang een tastbare schakel tussen de lokale geschiedenis en de agrarische ziel van Haspengouw.
De geschiedenis van deze plek gaat ver terug: al in 1169 werd de Heilig-Kruisparochie historisch vermeld. Het huidige kerkje, een robuuste maar eenvoudige romaanse kruisbasiliek, stamt grotendeels uit de eerste helft van de 12de eeuw. Oorspronkelijk werd het gebouw opgetrokken uit streekeigen mergelsteen. Tijdens herstellingen in de 18de eeuw werd baksteen toegevoegd, waarbij de oude mergelblokken vakkundig werden gerecycleerd in het metselwerk. In 1769 werd het geheel nog uitgebreid met het huidige koor.
Binnenin ademt de ruimte pure geschiedenis. Blikvangers zijn het laatgotische triomfkruis, de authentieke 18de-eeuwse eikenhouten banken en een deels romaans wijwatervat. Dat laatste is een bijzonder relict dat rechtstreeks afkomstig is van de machtige Sint-Trudoabdij. Geen wonder dat de kerk al in 1935 werd erkend als beschermd monument, enkele jaren later gevolgd door de bescherming van het omliggende landschap.
Hoewel het gebouw generaties lang diende als de spirituele thuis voor het gehucht Guvelingen, kreeg het in de 21ste eeuw een nieuwe bestemming. Na de stopzetting van de erediensten in 2002 en de officiële ontwijding in 2005, begon een nieuw hoofdstuk voor de 'Guvelingenkapel'.
Vandaag is het monument onlosmakelijk verbonden met de identiteit van de Truiense fruitteelt. Sinds 1951 is dit dé vaste locatie voor de traditionele bloesemzegening, een jaarlijks ritueel dat streekgenoten en bezoekers samenbrengt. Daarnaast biedt de intieme, historische setting tegenwoordig een uniek decor voor huwelijken en culturele activiteiten.
De kapel van Guvelingen bewijst hoe lokaal erfgoed op een respectvolle manier een nieuwe, verbindende rol kan spelen. Het monument is vlot te voet bereikbaar via de uitgestippelde wandelroutes die vertrekken aan het nabijgelegen domein 't Speelhof. Een absolute aanrader voor wie de rust van de boomgaarden wil combineren met een tastbaar stukje Truiense geschiedenis.
Na een ongeval of moord plaatsen familie of kennissen vaak ter plekke een gedenkteken. Zogenaamde moordkruisen zijn al eeuwen bekend. Een bijzonder, zeldzaam kruis is een 'zoenkruis', opgericht door de partij van de moordenaar als verzoening met de familie van het slachtoffer. In Groot-Gelmen leunt er zo eentje nog tegen de kerkhofmuur:
Dit + staet ter memorie
van Jan Morbiers soon van
Leonard(us) Morbier(s) en Margareta
Bartole(yns) die van leve ter
doot bracht is deur Gysen
Vasoens, a(nno) 1643 ten 30 july
bidt voor
die ziele
In de zomer van 1643 werd Jan, de zoon van oud-schepen Leonard Morbiers, gedood door zijn dorpsgenoot Gijs Vasoens in Groot-Gelmen. De omstandigheden kennen we niet. Wel bleef een verslag bewaard van de bemiddelingsvergadering in herberg Het Klaverblad in Sint-Truiden. De twee broers van de moordenaar vroegen deze verzoening voor twee 'goede mannen', zijnde juristen-schepen van de stad. Notaris Van Nuyst stelde het contract op. Onder meer de vader van het slachtoffer, diens schoonzoon als secretaris van de rechtbank Gelinden en Christina Steukers, de moeder van de moordenaar, waren aanwezig. Die laatste nam de vergiffenis aan die vader Morbiers schonk aan moordenaar Gijs.

De moordenaar, zelf dus niet aanwezig, moest onmiddellijk 150 gulden laten betalen voor kosten van begrafenis en andere, en een jaarlijkse rente van 6 gulden voor een jaarmis, op een stuk akker. Gijs moest binnen het jaar een stenen kruis oprichten op het plaatselijke kerkhof van 3,5 voet boven de aarde en met daarin de naam van Jan en zijn sterfdatum gekapt. Aan de armen van Groot-Gelmen zou hij 8 vaten koren geven en gebakken brood. Het brood was uit te delen in de week van de Sint-Maartenkermis, patroon van de parochie. De moeder van de moordenaar kreeg van de vader van het slachtoffer 3 vaten koren. Waarschijnlijk was ze onbemiddeld?
Alle notaris- en verteerkosten in het Klaverblad zijn voor rekening van Gijs of Gijsbrecht voluit, die een contactverbod van drie jaar krijgt met de kinderen en bloedverwanten van de vermoorde Jan.
We schenken hier en nu nog altijd aandacht aan de vermoorde Jan. Wat bewijst dat deze eeuwenoude vorm van verzoening werkt.