
Net buiten het stadscentrum van Sint-Truiden, waar de bebouwing zachtjes overgaat in het groen, schuilt een bijzonder stukje religieus erfgoed. De Heilig-Kruiskerk, lokaal beter bekend als de Guvelingenkapel, is een van de oudste bewaarde gebedshuizen van de regio. Dit bescheiden monument vormt al eeuwenlang een tastbare schakel tussen de lokale geschiedenis en de agrarische ziel van Haspengouw.
De geschiedenis van deze plek gaat ver terug: al in 1169 werd de Heilig-Kruisparochie historisch vermeld. Het huidige kerkje, een robuuste maar eenvoudige romaanse kruisbasiliek, stamt grotendeels uit de eerste helft van de 12de eeuw. Oorspronkelijk werd het gebouw opgetrokken uit streekeigen mergelsteen. Tijdens herstellingen in de 18de eeuw werd baksteen toegevoegd, waarbij de oude mergelblokken vakkundig werden gerecycleerd in het metselwerk. In 1769 werd het geheel nog uitgebreid met het huidige koor.
Binnenin ademt de ruimte pure geschiedenis. Blikvangers zijn het laatgotische triomfkruis, de authentieke 18de-eeuwse eikenhouten banken en een deels romaans wijwatervat. Dat laatste is een bijzonder relict dat rechtstreeks afkomstig is van de machtige Sint-Trudoabdij. Geen wonder dat de kerk al in 1935 werd erkend als beschermd monument, enkele jaren later gevolgd door de bescherming van het omliggende landschap.
Hoewel het gebouw generaties lang diende als de spirituele thuis voor het gehucht Guvelingen, kreeg het in de 21ste eeuw een nieuwe bestemming. Na de stopzetting van de erediensten in 2002 en de officiële ontwijding in 2005, begon een nieuw hoofdstuk voor de 'Guvelingenkapel'.
Vandaag is het monument onlosmakelijk verbonden met de identiteit van de Truiense fruitteelt. Sinds 1951 is dit dé vaste locatie voor de traditionele bloesemzegening, een jaarlijks ritueel dat streekgenoten en bezoekers samenbrengt. Daarnaast biedt de intieme, historische setting tegenwoordig een uniek decor voor huwelijken en culturele activiteiten.
De kapel van Guvelingen bewijst hoe lokaal erfgoed op een respectvolle manier een nieuwe, verbindende rol kan spelen. Het monument is vlot te voet bereikbaar via de uitgestippelde wandelroutes die vertrekken aan het nabijgelegen domein 't Speelhof. Een absolute aanrader voor wie de rust van de boomgaarden wil combineren met een tastbaar stukje Truiense geschiedenis.
De ‘Expositie’ in 1907 was hét supermoment voor Sint-Truiden. Sinds 1860 had het de eerste plaats in Limburg moeten afgeven aan Hasselt. Maar de provinciegouverneur kwam uit Sint-Truiden en een ambitieus team wilde hier de Luikse tentoonstelling van 1905 overdoen.

In 1907 volgde Sint-Truiden het Luikse voorbeeld van 1905 en hield een provinciale tentoonstelling op een lange strook van de braakterreinen bij het spoorwegstation tot en met het stadspark. Een brug leidde de bezoekers over de Diestersteenweg. De volkswijk De Hel had plaats gemaakt voor het ‘klein stadspark’. Bij de paviljoenen vielen vooral het Paleis de Mijnen en het bouwsel van de steenkoolmijnen van Dahlbush op. De steengroeven van de Ourthe lieten een gedenkzuil oprichten en de oude Parkschool herbergde veilig de tentoonstelling van Oude Kunst.
Een stadsgenoot, baron Henri de Pitteurs-Hiegaerts was sinds 1894 provinciegouverneur en in augustus 1901 werd in Limburg steenkool ontdekt, waar dezelfde familie belangen had. Dokterszoon en bankier Leon Debruyn nam het voortouw. Zijn zwager was notaris Nagels. Ook de ondernemers Baltus, koloniale waren, en Claes-Lekens, bouwpromotor, waren ambitieus. Het organisatiecomité bood een model arbeiderswoning aan het Bureel van Weldadigheid (OCMW), die nog steeds bestaat in de Spoorwegstraat.

Op 28 juli 1907 kon de breedgebaarde, al oudere koning Leopold II met zijn dochter prinses Clémentine vanop de tribune de trekpaarden van Clément Peten uit Velm bewonderen. Ook prins Albert bezocht de tentoonstelling. Op 22 december was het hoogfeest van de belle époque en van de durvende ondernemers in Sint-Truiden voorbij. Meer dan een half miljoen bezoekers en ‘speelreizigers’ – de toenmalige benaming voor toeristen - bezochten expo en stad. De bebouwing in de al geplande nieuwe stationswijk kon starten. Van de expo restte later enkel nog de prestigieuze Prins-Albertlaan en de Expositiestraat, in 1930 vervangen door ‘Astrid’straat. Een gedenksteen staat ingemetseld in een hekpaviljoen van het stadspark.
Van deze ‘wereldtentoonstelling’ voor de Truienaar bleven talrijke prentbriefkaarten en een pas in 1910 rijkelijk uitgegeven ‘Guldenboek’ bewaard. Uitzonderlijk ook persoonlijke toegangskaarten met portretfoto.
