Sint-Laurentiuskerk Brustem

Sint-Laurentiuskerk (Brustem)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van Brustem , een deelgemeente van Sint-Truiden in de Belgische provincie Limburg, gelegen aan de Burggracht.

Hier lag oorspronkelijk een romaanse burchtkapel uit 1171. De westtoren is van 1649 en bevat nog resten van de romaanse onderbouw. Van deze bakstenen zaalkerk werden de twee westelijke traveeën uit 1769 in classicistische stijl gebouwd. De twee oostelijke traveeën en het koor zijn van 1850. In 1938 werden zowel ten noorden als ten zuiden van de kerk sacristieën gebouwd en in 1937 ook zijkapellen.

In 1965 werd de kerk grotendeels verwoest, waarbij een groot deel van de inventaris verloren ging. Wel werd het gebouw direct na de brand weer hersteld. Het interieur werd vernieuwd, waarbij onder meer muurschilderingen van R. van de Eycken werden aangebracht.

Van de kunstvoorwerpen resten nog een houten Onze-Lieve-Vrouw met Kind  uit de 16e eeuw, en een houten Kruisbeeld uit de 18e eeuw.

Enkele 17e-eeuwse grafkruisen werden in de kerkhofmuur ingemetseld.

Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Sint-Laurentiuskerk_(Brustem)

ONTDEKKING VAN DE DAG

Een marmeren buste voor de oud-burgemeester

Clement Cartuyvels  was de zoon van een zeepfabrikant op de Grote Markt en neefje van burgemeester Guillaume Vanvinckenroy . Hij droeg zelf de sjerp tussen 1899 en 1921. Op zijn CV lezen we: advocaat, bankier, provincieraadslid, gedeputeerde, vrederechter, gemeenteraadslid, volksvertegenwoordiger, senator, voorzitter Sint-Vincentiusgenootschap, derdeordeling en katholiek. Hij maakte de Belle Epoque in zijn stad mee: vernederlandsing van het bestuur, aanleg tramlijnen, riolering, waterleiding, bouw slachthuis, provinciale 'expositie' in 1907. Maar Clément moest ook de schok van de Duitse inval meemaken. Zijn zoon Paul, majoor van de Burgerwacht, verdween een jaar in Duitse kampen en hijzelf werd het laatste jaar van de oorlog uit zijn ambt ontheven. Clément woonde in de Capucijnenstraat in een herenhuis, later omgebouwd tot Sint-Annakliniek. 



De bank Cartuyvels:



Clément stierf op zijn kasteeltje in Verlaine en kreeg, behalve een straatnaam (de vroegere Capucijnen- en Coemansstraat) in 1921, ook een marmeren borstbeeld. Toen zijn zoon notaris Paul Cartuyvels  in 1927 zelf burgemeester werd, kreeg hij van zijn makkers oud-burgerwachten een ontwerptekening voor een borstbeeld van zijn papa cadeau. De ontwerper was niemand minder van Victor de Haen uit het Brusselse, die ook de wedstrijd had gewonnen voor het monument voor de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog op Sint-Marten. Op kosten van het stadsbestuur werd de buste in marmer uitgevoerd en prijkte voortaan in het stadhuis. Momenteel in erfgoeddepot bij de Zusters Ursulinen. Vermits het beeld postuum werd getekend, herken je duidelijk de pose op het bidprentje van Clément Cartuyvels. Op zijn linkerschouder liet de beeldhouwer van het witte marmer zijn naam in sierlijke letters na. 







Lees: 
Wie was wie in Sint-Truiden?, Sint-Truiden: Stedelijke openbare bibliotheek, 2011, p. 39 en 43-45.