Salvator Mundikerk

Salvator Mundikerk (Melveren)

Onderschrift bij deze fotoDe Salvator Mundikerk is de parochiekerk van Melveren  in de gemeente Sint-Truiden, in de Belgische provincie Limburg, in de Sint-Godfriedstraat.

Geschiedenis

De eerste kerk werd vermeld in het eerste kwart van de 10e eeuw, en in 1249 werd ze voor het eerst vermeld als zijnde afhankelijk van de Abdij van Sint-Truiden. De kerk was toegewijd aan de Heilige Drievuldigheid, maar vanaf 1513 was ze aan Salvator Mundi toegewijd.

De huidige kerk stamt uit 1761, en werd gebouwd in classicistische stijl, in opdracht van abt Jozef van Herck. Onder leiding van architect Hyacinth Martens werden van 1905-1906 twee zijbeuken bijgebouwd.

In 1998 werd de kerk beschermd als monument, en de omgeving ervan als dorpsgezicht.

Gebouw

De voorgevel, met ingebouwde toren, is op het zuidoosten gericht. De toren wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits. Het gebouw is uitgevoerd in baksteen, met gebruik van kalksteen voor de hoekbanden en omlijstingen. De kerk wordt omringd door een kerkhof.

Het interieur is bepleisterd en het stucwerk is in eenvoudige Lodewijk XV-stijl. Tot de besittingen der kerk behoren een 17e-eeuwse Sint-Rochus in gepolychromeerd hout, en een 17e-eeuwse Sint-Sebastiaan. Het hoofdaltaar is uit de 2e helft der 18e eeuw, evenals de zijaltaren, welke in rococostijl zijn uitgevoerd. Ook de biechtstoelen en het doksaal werden in deze stijl vervaardigd.

Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Salvator_Mundikerk_(Melveren)

ONTDEKKING VAN DE DAG

Alomme rust

Alomme rust

De Zondag-middag is héél ingetogen.
De
luchten, klaar van winterkilte, beven
met teeder rood van lage zon doorweven;
de luchten, waar geen vogel komt gevlogen...

De middagrust mag gééne stoornis doogen.
Al
wil somwijlen vluchtig óverzweven
een verre galm van joelend kinderleven :
dra weegt de klare rust weer onbewogen.

Is het in sneeuw – die dezen nacht zoo zacht
de stille stede zwachtelde in heur vacht –
dat doezel-vaag verdooven nu geluiden?

O vrome middagvrede van Sint-Truiden,
dat om te ontwaken uit zijn sluimer, wacht
tot plotse kloosterklokken vespers luiden !




Onderschrift bij deze fotoLit.: P. DE PAUW, recensie in Boekengids, 1, 1923-1924, nr. 361; L. BRANS, Hilarion Thans o.f.m., in Monografieën van de Koninklijke Vereniging van Limburgse Schrijvers, 3, nr. 4, december 1992.
Gedicht in Hilarion THANS, Omheinde hoven, 4de uitgave, Mechelen, Sint-Franciscusdrukkerij, 1927, p. 35.
Hilarion Thans (Maastricht 1884 – Lanaken 1963), minderbroeder en auteur. Gedicht geschreven tussen november 1909 en maart 1910 op onoogige papiertjes toen de jongeman bedlegerig was van een bloedspuwing in het Sint-Truidense klooster. Uit de bundel Ziekebloemen. II. Open ramen. Voor het eerst verschenen onder pseudoniem F.M. Minderbroeder in ’t Daghet in den Oosten, 16, 1910, p. 58 als gedicht nr. XXI met bijhorend citaat Facta est tranquillitas Magna. En er kwam een groote rust (Evang.).