We hadden een schoon vaarzenkalf gekocht op de markt, en mam zei: 'Maak maar dat die een er niet aan komt.' Maar hoe zijt ge als ge klein zijt. Toen ik ze zag, zei ik: 'Wel tante, is dat geen schoon kalf!' Ze pakte het kalf met het vel en ze schudde eens, het stak de vier poten van hem weg en grrr! zei het , het was ziek.We hadden ook een nest 'kurren', gelijk geschilderd waren ze, zo schoon. 'Ziet dat ge de stal gesloten houdt' zei mam en toen we naar 't veld gingen, sloten we de deur en ook die van de koestal. Daar moest ge eerst door. En toen we thuiskwamen, stonden de deuren wagenwijd open. Kunt eens denken.
Toen zei ze: 'Er waren kooplie en ik heb ze de 'kurren' laten zien, de deuren waren wel toe, maar ik heb ze toch open gekregen.' Daarna kregen de 'kurren' de schijt, ze 'keekden' en ze kropen in een hoekske, ze gingen allemaal kapot, we hielden er geen een, geen een.En dan onze konijnen nog, dat waren er ook zo schone. Die had ze eens gestreken. Ze gingen ook kapot. 'Zo moet ge varen, ge wist het wel als die eraan kwam, maar ge zijt nog een kind', zei mam. 'Maar zij, zei ze, zij zal nog branden gelijk een kempstok.' En voor de familie moesten we dat zo laten, verstaat ge.
Opgetekend door F. Beckers in 1947
In 1879 werd een spoorlijn geopend tussen Neerlinter en Tongeren. Vooral bedoeld om in onze omgeving bietsuikerfabrieken (Ordingen en Bernissem) en de opkomende fruitexport naar het Duitse Ruhrgebied te bedienen. Door het heuvelige terrein waren dijken en doorsnijdingen noodzakelijk. Zo ook op de Honsberg op het drielandenpunt tussen Ordingen-Rijkel-Zepperen, met overbrugging.

Het private project voor Aken-Brussel mocht niet concurreren met de bestaande staatslijn Tienen-Luik en werd dus beperkt tot een kronkelend tracé Neerlinter-Tongeren. Aanvankelijk waren er ook weinig haltes (Zoutleeuw, Ordingen, Borgloon en Pringen), maar dat werd in 1897 aangevuld met haltes in Wilderen, Melveren, Bernissem, Hoepertingen, Kerniel en Jesseren) Daarom kreeg het bareelwachtershuisje uit 1878 in Wilderen in 1896 een heus station tegenover zich.

In de Eerste Wereldoorlog werkten de Duitsers aan de missing link Tongeren-Aken met viaduct in Sint-Martensvoeren.

In 1957 werd het personenvervoer op deze lijn 23 gestopt en vervangen door autobuslijnen. In 1968-1988 verdween ook het goederenvervoer voor lokale nijverheden. De sporen werden geleidelijk opgebroken tussen 1968 en 1989. In 1992 kwam er een toeristisch fietspad op het (deels) bewaard gebleven tracé.
Ordingen werd, weliswaar meer naar Zepperen toe, een draaischijf van goederen- en personenverkeer. En uiteraard kwam er de onvermijdelijke stationsherberg (1895). Het station maakte plaats voor de N718, bedoeld als oostelijke omleiding rond Sint-Truiden en aansluiting op de beruchte A24-autosnelweg., maar slechts uitgevoerd tussen Melveren en Ordingen.

Jammer genoeg waren spoorlijn en brug ook plaatsen van wanhoopsdaden en dramatische ongevallen. Zo ontdekten stationschef Miel Mommen en arbeider Lowieke Mertens in april 1943 'het lijk van een onbekende vrouwspersoon van ongeveer vijf- en twintig jaar'. De vrouw was ongelukkig op een betonnen seindraadpaaltje terechtgekomen bij haar ontsnappingssprong uit het Jodentransport XX vanuit de Dossinkazerne in Mechelen, gesaboteerd in Boortmeerbeek.

Nu is de spoorweg'zate' een verwilderde oase voor wild en vogels, hazelwormen, wijngaardslakken en dassen. Maar ook een magneet voor sluikstorters. Sommige delen van de spoorberm worden beheerd door natuurpunt omwille van de uitzonderlijke flora zoals knolsteenbreek, bosanemoon, slanke sleutelbloem, wilde marjolein, muskuskruid en brede wespenorchis.
