Het vel van een weerwolf verbranden

Het vel van een weerwolf verbranden

Een jongen die met zijn vriendin terugkwam van de kermis, sprak tot haar "Ik ga even weg. Als je een grote hond ziet aankomen, dan moet je een zakdoek naar zijn muil gooien." Het meisje deed wat haar was opgedragen. Toen haar vriend enkele uren later terugkwam, zag ze dat de vezels van de stof nog tussen zijn tanden hingen. Het meisje heeft de jongen onmiddellijk in de steek gelaten. Ze vertelde aan iedereen wat ze had meegemaakt. Op de hoeve waar de jongen werkte, vond men een halsband en een potje zalf, dat men in de oven gooide. Terwijl alles in het vuur lag, kwam de jongen snel aangelopen. De jongen sprong in de oven en is daar opgebrand.

In de Heutstraat 'kerseerde' een jongen en die werd weerwolf. Hij was met het meisje naar de kermis geweest en toen ze terugkwamen, bleef hij achter en hij zei 'Moest ge een grote hond zien afkomen, dan gooit ge uwe 'tesneusdoek' in zijn muil.' Dat deed ze toen ze zo'n lelijke hond zag, en 'n uur of zo daarna kwam de jongen terug. Maar toen zag ze dat de 'refels' nog in zijn tanden hingen. Toen heeft ze hem laten staan en ze had dat voortverteld. En waar hij werkte, begonnen ze de boel af te zoeken, toen hij naar 't veld was en in de schuur, op een balk, daar vonden ze een halsband en een potje zalf, waarmee hij 'hem' insmeerde. Toen staken ze de oven aan en daar gooiden ze dat in en toen het opbrandde, kwam de knecht afgelopen, hij was anders wijd weg aan 't werk, en daar sprong hij recht aan de oven in - pardaf! En daar is hij opgebrand. Peeke heeft me ook een verteld dat hij een weerwolf tegenkwam die in 't midden van de straat zat. Pee had een mispelaren knots bij en hij sloeg erop Knots - knots - knots. Toen zei de weerwolf 'Is 't nu genoeg Pee, want ge krijgt me toch niet dood.'

Opgetekend door F. Beckers, Leuven, 1947 in Brustem

ONTDEKKING VAN DE DAG

Hallo Micro! Onze oudsten aan het woord

Het project "Hallo Micro!" is in 2008 gestart als een vrijwilligerstraject van het stadsarchief. Door interviews met Truienaren die ouder zijn dan 75 jaar wil het stadsbestuur de recente geschiedenis van de stad op een originele manier reconstrueren. De mondelinge getuigenissen worden gearchiveerd want het persoonsgebonden materiaal is een perfecte aanvulling op de collecties van het officiële archief van deze historische stad. De antwoorden op de vragen met hun menselijke invalshoek worden in het lokale dialect opgenomen.

Elk jaar komt een ander dorp in beeld. Telkens in november wordt de oogst aan interviews en familiefoto’s getoond in het plaatselijke ontmoetingscentrum. Bij wijze van ontsluiting van telkens een tiental interviews is er een week lang fototentoonstelling met vertoning van de audiovisuele montages. Daarbij is een grote publieke opkomst gegarandeerd. Op deze manier herbeleven de inwoners van die buurt hun jeugd. De jongeren en de nieuwe inwoners maken kennis met de volksfiguren en de historische plekjes van hun dorp of wijk.



Deze dorpen en wijken kwamen al aan bod: 

2008: Nieuw Sint-Truiden en Tuinwijk
2009: Engelmanshoven, Gelinden en Groot-Gelmen
2010: Zepperen
2011: Halmaal en Sint-Truiden (twee aparte edities)
2012: Aalst
2013: Brustem
2014: Velm
2015: Gorsem en Runkelen
2016: Kerkom
2017: Ordingen
2018: Melveren
2019: Wilderen en Duras