Op een dag had men het vel van een weerwolf in de oven verbrand. De kracht van de weerwolf zat namelijk in het vel.
dô was ene kie iene; en da was ene weerwolf; en z’hadde ze vel verbrând in den houve; mo dee hei liet gat! want di macht zat dô in, sê!
Opgetekend door A. Abeels, Leuven, 1965 in Brustem
De Zondag-middag is héél ingetogen.
De luchten, klaar van winterkilte, beven
met teeder rood van lage zon doorweven;
de luchten, waar geen vogel komt gevlogen...
De middagrust mag gééne stoornis doogen.
Al wil somwijlen vluchtig óverzweven
een verre galm van joelend kinderleven :
dra weegt de klare rust weer onbewogen.
Is het in sneeuw – die dezen nacht zoo zacht
de stille stede zwachtelde in heur vacht –
dat doezel-vaag verdooven nu geluiden?
O vrome middagvrede van Sint-Truiden,
dat om te ontwaken uit zijn sluimer, wacht
tot plotse kloosterklokken vespers luiden !

