De wilde jacht

De wilde jacht

Op een avond wandelde een man langs het kerkhof in Gelinden. De man hoorde er muziek, die zo wonderbaarlijk mooi was, dat hij er enkele dagen later opnieuw ging naar luisteren. De muziek leek wel door de engelen gemaakt. Telkens wanneer de man wegging, zag hij in het veld een lichtje.

Ik was eens te Gelinden geweest en tegen het kerkhof,- ik dacht dat het vandaar kwam, maar ik zag niets,- daar hoorde ik de schoonste muziek. Ik mag niet op O.L.Heer zweren, maar zo waar er een Lievenheer in de hemel is, heb ik dat daar gehoord en het was zo schoon dat ge het nog nooit gehoord hebt van uw leven. En daar was een zang bij, in 't Latijn zal dat geweest zijn, ik verstond er niets van, maar het was toch zo schoon dat ik een dag of drie daarna weer daarheen ging en het was weer daar. En een maand later was ik nog eens daar en 't was altijd hetzelfde en even schoon ook. Dat was iets wonders, voor mij moest het uit de hemel komen, het kon wel van de engelen zijn, de mensen konden dat zo goed niet. En elke keer als ik wegging, zag ik in 't veld daar een lichtje.

Opgetekend door F. Beckers, Leuven, 1947 in Engelmanshoven

ONTDEKKING VAN DE DAG

Koningin Astrid, lieveling van het publiek

Verongelukte vorsten herdacht

De Zweedse prinses Astrid (°1909) werd in 1929 gemalin van onze Belgische vorst Leopold III. Ze verloor het leven bij een auto-ongeval in Zwitserland op 29 augustus 1935. De gemeenteraad hernoemde de Tentoonstellingsstraat al eind september in ‘Koningin Astridstraat’. In november 1937 organiseerde een comité van de Nationale Strijdersbond in het stadhuis een tentoonstelling van zandtapijt met de overleden Astrid op haar praalbed, om fondsen te werven voor een gedenkteken. Dat werd in de vorm van een postuum staatsieportret aangeboden aan het stadsbestuur tijdens de augustuskermis van 1939. Door de mobilisatie en de opeisingen ging deze plechtigheid met tentoonstelling verloren in het oorlogsnieuws.

De vermaarde Hasseltse portretschilder Jos Damien en zijn leerlinge-assistente Anne Rutten signeerden het schilderij.

Koningin Astrid wordt levensgroot en ten voeten uit afgebeeld in een paleisdecor en houdt een waaier van struisvogelveren vast. Ze draagt een witte galajurk met korte sleep en nonchalant gedragen losse mouwen. Oorhangers, armband en hanger met kruis tonen een groene smaragdkleur. De stralende vorstin draagt het zogenaamde ‘Diadeem der negen provinciën’. Dit kleinood, een verlovingscadeau van de Belgische bevolking uit februari 1925, bestaat uit een band met Griekse meandermotieven en werd door juwelier Van Bever vervaardigd. In de later herwerkte versie met ruiten zijn de elf briljanten ingewerkt als symbool van de toen negen provincies, plus België met vorstenhuis, plus Belgisch Congo.




In 1934 was in de inkomhal van het stadhuis al een gedenkteken opgericht voor vorst Albert I, na zijn tragisch klimongeval.