Gelegen ten noordwesten van de kerk; rest van park ten noordoosten.
Sterk vervallen herenhuis, waarvan grote gedeelten tijdens de 20ste eeuw gesloopt werden. Resterende gebouwen uit 17de, 18de en 19de eeuw. Baksteenbouw met verwerking van kalksteen. Van de hoeve bleven alleen de inrijpoort en de dwarsschuur behouden.
Ten noordoosten, sterk verbouwd kasteel van elf traveeën. Oudste kern (1620?) in Maasstijl, zichtbaar in de huidige zuidwestelijke achtergevel (achtste tot tiende travee), verlaagd tot één bouwlaag: resten van kalkstenen kruiskozijn met negblokken en gekoppelde ontlastingsboogjes (platte laag en rollaag) en twee gedrukte kalkstenen rondboogdeuren. Classicistische verbouwingen uit de tweede helft van de 18de eeuw, zichtbaar in de noordoostelijke, witgekalkte voorgevel: alleen het deel van de vijfde tot de achtste travee bewaarde het 18de-eeuwse uitzicht met twee bouwlagen onder zadeldak (leien, verspringende nokhoogten); vijfde en zesde travee uitgewerkt als risaliet met aflijnende hoekbanden van kalksteen. Getoogde vensters in rechthoekige kalkstenen omlijsting met trapezoïdale sluitsteen. Verlaagde eerste vier traveeën; vensters zie rest der voorgevel. Kalkstenen steekboogdeur in rechthoekige omlijsting, trapezoïdale sluitsteen en gestrekte kalkstenen tussendorpel met ruitvormig bovenlicht.
Ten zuidoosten van het erf, inrijpoort met kalkstenen rondboogpoort (negblokken); jaartal 1620 op wapen van H. van Mettecoven en K. van Velpen aan de erfzijde. Deels gesloopte dwarsschuur ten noordwesten van het erf; vijf resterende traveeën onder zadeldak (Vlaamse pannen), gedateerd 1742 (gevelsteen met blazoen van W. Seroots). Baksteenbouw met in de zuidoostgevel, rechthoekige poort onder houten latei.
Ten noordoosten, in het park, op de kerkhofmuur gebouwd en geflankeerd door twee lijsterbesbomen, classicistische kapel van 1763 (jaartal op trapezoïdale sluitsteen). Rechthoekige plattegrond met halfronde absis onder afgewolfd zadeldak (leien). Witgekalkte baksteenbouw op kalkstenen plint. Zuidwestelijke puntgevel afgelijnd door kalkstenen hoekstenen; geveltop afgewerkt met kalkstenen muurbanden. Rondboogdeur in een kalkstenen omlijsting met imposten en sluitsteen. Een kalkstenen steekboogvenster per zijgevel. Bouwvallig interieur).
Bron: Bevat overheidsinformatie, verkregen onder de modellicentie voor gratis hergebruik Vlaanderen v1.0. URI:
Agentschap Onroerend Erfgoed 2019: Kasteel van Melveren [online] https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/23012 Geraadpleegd op 12-11-2019
Verongelukte vorsten herdacht
De Zweedse prinses Astrid (°1909) werd in 1929 gemalin van onze Belgische vorst Leopold III. Ze verloor het leven bij een auto-ongeval in Zwitserland op 29 augustus 1935. De gemeenteraad hernoemde de Tentoonstellingsstraat al eind september in ‘Koningin Astridstraat’. In november 1937 organiseerde een comité van de Nationale Strijdersbond in het stadhuis een tentoonstelling van zandtapijt met de overleden Astrid op haar praalbed, om fondsen te werven voor een gedenkteken. Dat werd in de vorm van een postuum staatsieportret aangeboden aan het stadsbestuur tijdens de augustuskermis van 1939. Door de mobilisatie en de opeisingen ging deze plechtigheid met tentoonstelling verloren in het oorlogsnieuws.
De vermaarde Hasseltse portretschilder Jos Damien en zijn leerlinge-assistente Anne Rutten signeerden het schilderij.
Koningin Astrid wordt levensgroot en ten voeten uit afgebeeld in een paleisdecor en houdt een waaier van struisvogelveren vast. Ze draagt een witte galajurk met korte sleep en nonchalant gedragen losse mouwen. Oorhangers, armband en hanger met kruis tonen een groene smaragdkleur. De stralende vorstin draagt het zogenaamde ‘Diadeem der negen provinciën’. Dit kleinood, een verlovingscadeau van de Belgische bevolking uit februari 1925, bestaat uit een band met Griekse meandermotieven en werd door juwelier Van Bever vervaardigd. In de later herwerkte versie met ruiten zijn de elf briljanten ingewerkt als symbool van de toen negen provincies, plus België met vorstenhuis, plus Belgisch Congo.

In 1934 was in de inkomhal van het stadhuis al een gedenkteken opgericht voor vorst Albert I, na zijn tragisch klimongeval.